De keuze die ik vorig jaar niet durfde te maken

de keuze die ik niet durfde te maken

Waarom vinden we het vaak toch zo moeilijk om keuzes te maken? Keuzes over dingen die je nodig hebt om je goed te voelen of die betekenisvol zijn voor je onderneming. Beslissingen die je hersens soms dagen of weken doen laten kraken. Waarom is dat? Waarom staan we toe onze kostbare energie te steken in het eindeloos dubben over X en Y? Afgelopen winter, toen ik een tijdje in een caravan in het bos op de Utrechtse heuvelrug woonde, dacht ik na over een zakelijke beslissing die ik al snel afdeed als absurd. Nu, bijna een half jaar later, heb ik toch besloten dat absurde idee van toen uit te voeren. Wat is er veranderd? 

De reden waarom wij mensen eeuwig dubben over te maken keuzes is angst. We zijn bang om knopen door te hakken. Want het moment dat je ja zegt tegen het één zeg je automatisch nee tegen het ander. En niemand wil nee zeggen. Want door nee te zeggen sluit je iets uit. Een mogelijkheid tot iets anders. Of mensen. En de gedachte om mensen of mogelijkheden uit te sluiten is zwaar om te dragen. 

Maar weet je wat ook zwaar is? Geen keuzes maken. Want keuzes worden altijd gemaakt en als jij het niet doet doet iemand anders het voor je. 

Als ik een keuze moet maken stel ik me soms een weegschaal voor, waarbij ja aan de ene kant op de weegschaal staat en nee aan de andere. Probeer het je voor te stellen, je mag er figuurtjes van maken en ze aankleden als je daar blij van wordt. Jij en je gedachten staan in het midden en al die tijd dat je denkt en twijfelt over je te nemen beslissing is de weegschaal in balans. Zie je het voor je? Dat voelt evenwichtig vermoed ik. Rustig en niet eng. Tegelijkertijd voelt het ook een beetje saai, levenloos. Wat zou er gebeuren als je nee van de weegschaal schopt? Precies, dan wordt ja in één keer de lucht in gekatapulteerd. Spannend, want je hebt geen idee waar ja straks terecht komt. Maar die kriebels van opwinding die je voelt in je buik zijn ook heel erg lekker. They make you feel alive.

Ik heb ook een beslissing genomen. De VA Kickstarter, mijn baby, geef ik volgende week voor de allerlaatste keer. De geplande trainingen voor de rest van het jaar heb ik geannuleerd. 

Als je dit leest is de kans groot dat je de training ooit hebt gevolgd, misschien toen het nog Become a Kickass Virtual Assistant heette. Honderden mensen hebben deze online training van 7 dagen gevolgd de afgelopen jaren. 

Vorig jaar tijdens de winter in dat bos voelde ik ineens dat het tijd was om deze training los te laten. Ik durfde alleen niet. Want hallo, de VA Kickstarter is de signature training van Blueberry Dynamic. Het is dé training die iedereen noemt als ze aan Blueberry denken en dé training die iedereen neemt voordat ze voor zichzelf beginnen als virtual assistant. Dé training die je helpt al die twijfels weg te nemen en keuzes te maken. Dé training die je die kriebels van opwinding doen laten voelen waar je zo naar verlangt.

Dus ik liet niet los.

Totdat een paar dagen geleden tijdens een autorit door de woestijn het idee van loslaten weer naar boven borrelde. Ik heb er geen seconde over getwijfeld en nog op dat moment de knoop doorgehakt. Spannend? Natuurlijk. Het klinkt absurd om een training die al zoveel jaren zoveel betekent voor zoveel mensen te beëindigen. Maar het is ook opwindend.

Want keuzes maken zet je in beweging en alleen vanuit beweging kom je vooruit.

Thamara Zijlstra