De paradox van een shit en waanzinnig jaar en een vers begin

 Winter Wonderland - Nederland

Winter Wonderland - Nederland

 

Waar 31 december binnenkort het jaar 2017 afsluit markeert deze week voor velen van ons al het einde van werk dit jaar. De komende week van festiviteiten of juist helemaal niks doen is als een rite de passage, een transitie naar een nieuw begin. And boy, how we love new beginnings. 

Al jaren geleden ben ik gestopt met de voornemens om gezonder te eten, meer te bewegen, meer avonturen te beleven en andere verstandige en spannende routines vanaf een vaststaande datum in de toekomst. Maar ik ben een sucker voor elk idee van een nieuw begin. Wilde dromen en verlangens worden vanuit nieuw licht gezien en mogelijkheden zijn ineens tastbaar. De overgang naar een nieuw kalenderjaar op zich verandert natuurlijk helemaal niets, maar de snel naderende verse dag één van de eerste maand van het nieuwe jaar is een uitnodiging voor reflectie en verandering.

2017 was een heftig jaar voor mij persoonlijk en mijn hart heeft goed pijn gedaan. Ik heb geleerd wat echte acceptatie is (en shit wat is het moeilijk om iets te accepteren als je het eigenlijk liever anders ziet) en ik heb ontdekt dat ik nog in een paar sprookjes geloofde die me totaal niet dienden in de realiteit. Het was een jaar met behoorlijk wat drama, maar ik weet nu echt zeker dat ik drama liever in het theater zie. Uiteindelijk sta ik met beide voetjes stukken steviger op de grond en de rust en tevredenheid die daardoor over me heen spoelen voelen heel warm en prettig.

 
 Shine baby shine - pretty Tel Aviv

Shine baby shine - pretty Tel Aviv

 

De paradox van het leven is echter dat al je ervaringen enkel één kant van dezelfde munt zijn en dat er daarom tegenover alles wat moeilijk en pijnlijk is veel moois en opwindends staat. Zo ben ik ietwat per ongeluk vegetariër geworden toen ik tijdens mijn zes maanden in de woestijn in het Midden Oosten dit jaar geen koelmogelijkheden had om vlees te bewaren. Ik kan me bijna niet herinneren wanneer ik me eerder lichamelijk zo goed voelde en met zoveel energie het leven bestierde. Het is nog een beetje wennen en ik heb hier en daar nog wel een bitterbal gegeten (thanks Jane), maar ik wil voor geen goud meer terug.

Voor Blueberry Dynamic was het een waanzinnig jaar. Jullie hebben massaal van je laten horen en vele bijna uitgebluste vuurtjes hebben keihard staan vlammen. Er zijn zoveel verlangens gerealiseerd, banen opgezegd, Virtual Assistants in business gegaan en tassen gepakt om dromen waar te maken aan de andere kant van de wereld. It makes my heart sing. 

Blueberry Dynamic is erg gegroeid en ik kon dat helemaal niet meer aan alleen. Natuurlijk besteedde ik hier en daar al werk uit aan fijne Virtual Assistants, maar het was tijd voor structurele hulp en een grote reorganisatie achter de schermen. Binnenkort kan ik Team Blueberry aan je voorstellen. Met hun hulp is er nu ruimte om zowel B. Business als VA Kickstarter door te ontwikkelen en kan ik in 2018 een nieuwe training aanbieden waarvan ik weet dat veel van jullie erop zitten te wachten. Ik heb ook nog veel meer wilde ideeën in mijn grote hoed, er is zoveel dat ik voor je wil maken. Maar aan praatjes heb je niks natuurlijk, dus eerst maar eens kijken hoe ik alles kan waarmaken.

De komende week neem ik een paar dagen vrij en ga ik heel veel leuke dingen doen. SJ en ik gaan gloeiwijn drinken en ik hoop haar te kunnen verleiden om te gaan schaatsen onder een sterrenhemel van lichtjes. Ik ga naar het volgens mij betoverende DeLaMar theater in Amsterdam voor een portie drama en als het aan mij ligt een paar keer over het mooi gekleurde zachte tapijt van Pathé om nieuwe films te zien op het grote doek. Verder vooral lekker eten en veel knuffelen, lachen, kijken en luisteren. En op 31 december in velvet gehuld dansend de nacht in, proostend op een vers begin vol mogelijkheden.

En ik proost op jou en alle nieuwe kansen die aan je voeten liggen. Grijp ze en laat niet los als je niets liever wil dan ze vasthouden.

LifestyleThamara Zijlstra