Frustraties van een perfectionist op een tropisch eiland

geschreven door Emma Clark

 
Emma Clark - perfectionist

Op 21 februari heb ik dushi bida op mijn linker onderarm laten tatoeëren. Pijnlijk, maar dat was het me zó waard. Ik  ben ruim 34 jaar tatoeageloos door het leven gegaan en heb er ook nooit eentje gewild. Tot deze. Deze móest ik hebben. Het interesseert me echt geen bal wat anderen ervan vinden (en dat is nogal wat voor mij, want ik trek me de mening van een ander altijd aan), want hij is van mij en voor mij. Dushi bida is Papiamentu en betekent zo ongeveer “lekker leven”. Het herinnert me eraan dat ik van het leven moet genieten. Maak het leven mooi en maak je niet zo druk om van alles, dat is zonde van je tijd.

Ik ben altijd erg goed geweest in me over van alles en nog wat druk maken. Verantwoordelijkheden drukten zwaar en ik leefde om te werken. 10 jaar lang was ik leerkracht basisonderwijs. Een van de mooiste beroepen die er bestaat, maar man, wat frustreerde het mij. Ik ben een perfectionist en dat is niet de ideale combinatie met dit beroep. Ik kreeg nooit voor elkaar wat ik had willen doen met de kinderen en ik liet voor mijn gevoel zoveel liggen, elke dag opnieuw. Ik werkte 10 uur per dag en nog was het niet genoeg. Dit brak mij op. 

Maar toen emigreerden mijn gezin en ik in november 2016 naar het tropische Curaçao. Mijn lief is piloot en die banen liggen nou niet echt op elke hoek van de straat. Op Curaçao kreeg hij een baan die we niet wilden laten lopen, dus stopten wij ons leven in een paar koffers en gingen wij aan de andere kant van de wereld wonen, op naar island life! 

Island life op Curaçao betekent strakblauwe luchten, felle zon, lekker briesje, wuivende palmbomen, gigantische cactussen en heel veel stranden met prachtig wit zand en een fenomenaal blauwgroene, heldere zee. Het betekent ook teruggaan in de tijd, want de dingen zijn daar niet zo strak geregeld als in Nederland (of helemaal niet). Online dingen regelen is een redelijk nieuw verschijnsel, dus nog bijna nergens mogelijk. Dingen duren heeeel lang en tijdstippen voor afspraken worden met een bus zout genomen. Als ze überhaupt al nagekomen worden. Ik heb regelmatig uren op iemand zitten wachten, om het uiteindelijk maar op te geven. Als een overheidsloket om half 9 opengaat, is het heel normaal om om 9.40 aan te komen slenteren, met je collega’s te kletsen, koffie te halen en dan rond 9.55 je loket een keertje open te gooien. Als Europese Nederlander, en helemaal als perfectionist, is dit soms echt om te gillen. Ik heb een aantal keer echt de neiging om iemand een mep te verkopen, puur uit frustratie, flink moeten onderdrukken. Het zou ook niks helpen, want men laat zich daar echt niet gek maken, door niemand niet. Al ga je op je kop staan, het eigen schema wordt aangehouden, je wacht maar gewoon. En iemand van het kastje naar de muur sturen is daar uitgevonden, echt waar. Ik zal je het verhaal over het regelen van mijn bedrijfsvergunning besparen, maar laten we het erop houden dat het om te huilen was. 

Maar als je omringd wordt door mensen die relaxed zijn als een way of life hebben, kun je op een gegeven moment niet anders dan daar wat van oppikken. Waarom zou ik me druk maken? De wereld draait gewoon door als iets wat later geregeld wordt, toch? Ik merkte dat ik flexibeler werd en sneller dingen kon accepteren. Dat was me in de 33 jaar daarvoor nog niet gelukt, dus daar was ik heel dankbaar voor. 

Wat ook typisch island life op Curaçao is, is zoveel mogelijk buiten leven en in je vrije tijd zo vaak mogelijk naar het strand gaan. Niet per se op een bedje in de zon liggen, maar met vrienden afspreken om daar wat te gaan drinken. Het aantal Happy Hours per week is niet te tellen! Dit pikten wij natuurlijk ook op, want we passen ons graag aan. Vaak dronk ik braaf een ijsthee, maar het is ook wel eens gebeurd dat ik vroeg in de middag (mijn record staat zelfs op 10.30 uur) een mojito bestelde. In Nederland not done, maar daar doodnormaal. Kan gewoon! 

Doordat wij het roer om hadden gegooid, besloot ik ook op werkgebied het roer om te gooien. Hoe mooi mijn beroep ook was, ik wilde niet meer zo gefrustreerd zijn door mijn baan en al helemaal niet meer leven om te werken. Ik wilde werken om te leven. Ik deed de virtual assistant training bij Blueberry Dynamic, liep er stage en startte mijn eigen bedrijf: Virtual Miss Perfectionist. Als perfectionist weet ik hoe hoog je de lat voor jezelf kunt leggen en hoe moeilijk je het jezelf kunt maken, dus daar wil ik perfectionistische ondernemers heel graag bij helpen. 
Wat een enorm voordeel van VA zijn is, is dat je zelf je uren indeelt. Ik kon nu werken tijdens de schooluren van onze zoon en de middagen vrij houden. Zo hadden we geen opvang meer nodig, ideaal. Ook kon ik, als ik wilde, ’s ochtends bijvoorbeeld gaan zwemmen en dan die werkuren ’s avonds inhalen. Hoe heerlijk! Opeens hoefde ik niet meer mijn vrije tijd af te stemmen op mijn werktijden, maar kon ik mijn werktijden afstemmen op hoe ik mijn dag of week zelf wilde indelen. De omslag van leven om te werken naar werken om te leven was gemaakt. 

Natuurlijk is ondernemer zijn niet alleen maar rozengeur en maneschijn, ook niet op een tropisch eiland. Zeker als je net begint, ga je financieel een enorme stap terug ten opzichte van je loondienstsalaris. Je moet heel.erg.verschrikkelijk.veel regelen en uitzoeken. Je werkt heel veel uren die je niet kunt declareren en waar je dus niks aan verdient. En de vraag ‘Hoe kom ik aan klanten??’ spookt altijd door je hoofd. Maar de vrijheid om zelf te bepalen met wie je wilt werken, welke werkzaamheden je wilt uitvoeren, wanneer je wilt werken en zelfs waar je wilt werken is fantastisch. Er ging echt een wereld voor me open. Opeens had ik intakegesprekken op het strand (op blote voeten!), zat ik mijn eigen website te maken, kreeg ik een netwerk van ruim 500 andere VA’s, zat ik in een strandtent Facebookteksten voor een klant te schrijven en ging ik naar netwerkborrels. 

Had ik nooit meer frustraties? Natuurlijk wel! Als de stroom weer eens uitviel, waardoor ik geen internet had (en geen licht), als mijn auto onderweg naar een klant weer eens oververhitte, of als ik voor een klant iets moest regelen bij een lokale bank. Maar dan schoot ik gewoon in de Curaçaose mentaliteit: rustig aan, de wereld draait gewoon door. Dan duurt het maar wat langer. Maak je niet druk, accepteren en zo goed mogelijk doorgaan. 

Na ongeveer een jaar, ik was net écht gesetteld en voelde me net écht thuis, kwam de vraag of mijn vriends contract verlengd zou worden. De maatschappij zat in de problemen en we zouden pas (te) laat horen of hij zou kunnen blijven of niet. Daar gingen we weer, het feest kon weer beginnen. Na lang zoeken, overleggen en solliciteren, hebben we de knoop doorgehakt: we zouden naar Cyprus emigreren. Ik had verdriet, heel veel verdriet. Ik was zo ontzettend blij op Curaçao, mijn nieuwe thuis, en nou moesten we alweer weg. Maar we hadden geen keuze. 
Toen kwam bij mij de wens op om dit nieuwe, heerlijke leven dat ik had opgebouwd en eigen had gemaakt, te laten vereeuwigen in een tatoeage. Ik hoefde niet lang na te denken: dushi bida moest het worden. Op die manier zou ik altijd herinnerd worden aan dit lekkere leven en had ik een duidelijke reminder voor mezelf: maak je niet te druk en geniet van het leven. 

Op 25 april 2018 sprongen we opnieuw in het diepe en landden we op Cyprus. Dit was een nog grotere sprong dan Curaçao, want nu waren er echt geen opa en oma meer in de buurt (mijn ouders wonen in Nederland en mijn schoonouders op Curaçao) en hier wordt een echt vreemde taal gesproken. Gelukkig schijnt ook hier de zon uitbundig, zijn ook hier palmbomen en cactussen en stikt het van de stranden. Maar, geloof het of niet: dingen gaan hier nóg moeilijker en vooral nóg langzamer dan op Curaçao! Je inschrijven is een drama, ook al heb je een EU- paspoort. Mijn vriend is al wel ingeschreven, dat heeft de maatschappij helemaal geregeld. Maar als je niet getrouwd bent en samen een kind hebt, dan ben je een probleemgeval en is er een meterslange lijst aan documenten nodig. Die je gewoon in het Nederlands hebt, maar naar het Engels moet laten vertalen, wat weer klauwen met geld kost. Ook ons huis blijkt een hoofdpijngeval te zijn. Er is een aantal dingen dat opgelost of nog geregeld moet worden en de projectontwikkelaar zou dat doen voordat we erin zouden gaan. Hebben ze uiteraard niet gedaan. Terwijl wij zitten te wachten op gordijnen, douchewanden en het oplossen van waterschade, worden wel de putdeksels in de straat door diezelfde mensen geverfd en de stoepranden geveegd. I kid you not! Ik begrijp deze prioritering niet zo, maar goed. 

Het absolute hoogtepunt is toch wel het regelen van de wifi. We wachten al weken tot een monteur ons huis aansluit op de telefoonkabel in de straat. Het gaat om een stukje van zo’n 2 meter. Ik bel 1 à 2 keer per week met het bedrijf (die hier helaas het monopolie op heeft), maar krijg elke keer dezelfde mededeling: ik moet wachten tot ik gebeld word. Ik zit dus al wekenlang elke ochtend in koffietentjes te werken, omdat daar wel wifi is. Maar ja, dan moet je ook eten en drinken bestellen, dus inmiddels tikt dat al enorm aan. Ik heb het maar geaccepteerd, maar eigenlijk ben ik zwaar gefrustreerd. Ik zie namelijk regelmatig in die koffietentjes monteurs van datzelfde bedrijf zitten, uitgebreid kletsend en aan hun cappuccino freddo lurkend. Twee uur lang. Ja duh, dan duurt het lang voordat je klanten geholpen worden… 

Er zit echter wel een groot voordeel aan in die koffietentjes werken: netwerken. Cyprioten zijn ontzettend aardig, enorm gastvrij en onwijs behulpzaam. Inmiddels heb ik nu een aantal lokale kennissen, zodat het al wat minder alleen voelt, ik wat Grieks kan oefenen en hulp kan vragen als ik iets nodig heb of wil weten. Zo heb ik al 2 autobanden tegen kostprijs kunnen regelen, een stofzuiger met flinke korting kunnen kopen en een contactpersoon gekregen voor het regelen van een particuliere zorgverzekering. Superhandig! 

Wij wonen hier nu een aantal weken en beetje bij beetje leren we het eiland kennen, nieuwe mensen en de cultuur (de doorsnee Cypriotische man heeft een baard, zit onder de tatoeages en rookt). Het voelt nog lang niet als thuis, maar ik ben wel aan het wennen. Hopelijk, als we een paar maanden verder zijn, voel ik me ook op Cyprus thuis en heb ik hier ook mijn dushi bida. Ik heb er vertrouwen in.

 

Geschreven door Emma Clark, virtual assistant bij Virtual Miss Perfectionist.

Thamara Zijlstra