interview

VIVA


Medium: tijdschrift Viva
Datum: 04 november 2015

Journalist: Renée Lamboo-Kooij
Fotograaf: Maaike van Haaster

Als ik denk aan op één plek wonen, jarenlang, met dezelfde mensen, hetzelfde uitzicht, dezelfde winkels… dan krijg ik het Spaans benauwd.
— Thamara
Viva 04 november 2015
 

VOLLEDIGE TEKST INTERVIEW

Haar enige vaste last is haar rugzak, ze werkt waar er wifi is en slaapt nooit lang in hetzelfde bed. Thamara (29) trekt al haar hele volwassen leven rond. Ze woonde anti-kraak, in oppashuizen, in een boomhut en in een koepeltentje.

Thamara Zijlstra - artikel Viva 45, door Maaike van Haaster

“Na het halen van mijn vwo-diploma ging ik op reis. Now or never, zo voelde het. Straks studeer ik, krijg ik een baan, een huis. Dan kun je niet meer zomaar gaan reizen. Dus wilde ik alles nu vast zien. Ik trok door Zuid-Afrika, Nieuw-Zeeland en Latijns-Amerika en had onderweg allerlei simpele baantjes om aan geld te komen. Ik was nog nooit zo gelukkig geweest als toen. Halverwege die reis dacht ik: waarom kan dit later, als ik echt volwassen ben, niet meer? Ik hoef toch niet per se een vaste baan op een kantoor en een koophuis? Ik kan mijn leven toch zo indelen dat ik wel kan reizen? Dat lukte. Tijdens mijn vervolgopleiding ging ik steeds tussendoor een paar maanden naar het buitenland. Daardoor deed ik wel zeven jaar over mijn studie culturele antropologie, maar ik voelde: zo werkt het leven voor mij.”

Thamara Zijlstra - artikel Viva 45, foto door Maaike van Haaster

Op de vlucht

“Ik verdien mijn geld tegenwoordig door virtual assistants op te leiden. Ik leer ze zo’n bedrijf op te zetten en aan klanten te komen. Zij kunnen daarna digitaal zzp’ers bijstaan. Dat kan in van alles zijn: marketing, tekstschrijven, websites ontwerpen. Alles wat een zzp’er graag uitbesteedt. Mijn werk gaat volledig via internet. Het geeft me de vrijheid om te gaan en staan waar ik wil, zolang er maar wifi is. Ik heb een man ontmoet die net zo wil leven als ik. We zijn veel in Amsterdam, Zuid-Afrika en Israël. Ontmoeten we leuke mensen uit het buitenland, die ons uitnodigen, dan gaan we mee. Of we doen een vrijwilligersproject of gaan gewoon lekker op een eilandje aan het strand liggen. We slapen bij vrienden, huren iets tijdelijks of kamperen in een tent of boomhut. In het begin hoorde ik vaak: je bent ergens voor op de vlucht. Dan kreeg ik een soort psychoanalyse van mezelf. Onzin, ik ben gewoon avontuurlijk. En nee, dit gaat niet over. Ik moet mijn levensstijl zo vaak uitleggen op verjaardagen. Terwijl mensen met een hypotheek in een Vinex-wijk dat nooit hoeven.”

Thamara Zijlstra - artikel Viva 45, foto door Maaike van Haaster

 

SPAANS BENAUWD

“Vooral mijn moeder maakt zich zorgen om me. Of ik wel veilig ben en een goed plekje heb. Zelf maak ik me daar niet meer druk om. In mij zit het vertrouwen dat ik altijd wel weer iets verzin. Natuurlijk zijn er momenten dat ik denk: gatver, het is allemaal zo vermoeiend. Ik moet steeds opnieuw zoeken naar de supermarkt en de bakker. Ik kan me nooit eens inschrijven bij een sportschool, want dan zit ik er een jaar aan vast. Dat kost veel energie. Maar als ik denk aan op één plek wonen, jarenlang, met dezelfde mensen, hetzelfde uitzicht, dezelfde winkels… dan krijg ik het Spaans benauwd.”